quote:En een angst, zoals waterangst. Sjah, ik heb geen idee hoe dat is. Het lijtk me alleen wel verschrikkelijk. Maar heb je die angst alleen in zwembaden? Of ook thuis, ik noem maar wat, in bad? En hoe is het ooit zo gekomen?
Ja kijk het is niet zo als bij infusen bij mij (naalden, bloed prikken, geen probleem, een infuus in de binnenkant van een elleboog ook, maar in de hand - daar heb ik heel traumatische ervaringen mee gehad en dan tril ik niet alleen, ik schud gewoon 30 cm in de hoogte en heb 't ontzettend koud, en kan bijna niet ademen, als ze zeggen dat ze er 1tje gaan zetten. Dat doen ze dus tegenwoordig ook niet meer lol. (Zelfs als je de arm kunt stilhouden, waar ze al een man voor nodig hebben, dan trilt de ader nog zo dat ze er niet in kunnen prikken.)
Nou zo erg is het in elk geval niet met water, ik tril niet maar ik raak wel in paniek. Als ik op een springplank sta, is het gevoel te vergelijken met alsof je uit een vliegtuig gaat springen, met een parachute weliswaar, maar wetende dat je in een zwembad vol haaien en slangen en piranhas belandt... Dat heb ik ook met zwemmen in zee of een meer of zo, zo lang ik de grond onder m'n voeten voel, of in elk geval kan voelen als ik express kopje onder ga, is er niks aan de hand. 2 meter diep, is er niks aan de hand, meer dan 2 - dan weet ik niet hoe snel ik eruit moet komen.
Het is eigenlijk ook niet directe waterangst, het is meer een verstikkings-verdrinkingsangst. Het begon al toen ik geboren werd, ik huilde niet toen ik geboren werd omdat ik een beetje gestikt was. Toen ik 3 was werd ik zomaar van een boot af geflikkerd en moest ik maar zien te leren zwemmen, toen dus ook bijna verdronken en daarna werd het alleen maar erger. Maar ja mijn moeders ex was voor de hardhandige (letterlijk nemen) manier van opvoeden en ik werd er dus nog een paar keer in geflikkerd met hetzelfde effect. Later nog een keer bijna verdronken in een zwembad... Mja dat ik daarna ueberhaupt nog durfde te leren zwemmen daar sta ik ook versteld van maar uiteindelijk dus wel gelukt, dankzij het zwemmen in de 6de en 7de van de basisschool. We hadden ook een goede badmeester daar, in de 6de heb ik alleen apart van de anderen gezwommen, eerst in 't kinderbadje, toen de 80 cm, en zo steeds dieper... Lukte redelijk.
Alleen ja, toen ik in de 2 meter zwembad durfde was er geen tijd meer om me echt te leren zwemmen. De schoolslag kan ik, maar duiken kan en durf ik niet - en je moest zelfs voor diploma A al iets onder water kunnen zwemmen, en dat durf ik dus niet. Duiken kan ik ook niet, ik val op het water te pletter...
Daar komt nog bij dat ik toen ik klein was een paar keer in m'n maag getrapt ben, onder verschillende omstandigheden, en 1 keer kreeg ik echt heel lang geen lucht meer, op het moment dat ik weer lucht kreeg, zag ik dus echt al bijna niks meer, 't was al bijna helemaal donker voor m'n ogen...
Mja. Verstikkingsangst/waterangst dus.
trouwens raar genoeg geen hoogteangst... Ik heb ergens gelezen dat iedereen daar last van hebben zou, maar ik voel echt niks als ik naar onder kijk, behalve dat ik dan denk "ohjee als m'n bril nou valt ben ik genaaid"
Heb jij zelfs geen plankenkoorts of zo?