Wat een oplichter is die Confucius! Hij stelde dat er evenwicht is in het ongeluk en geluk van de mens. Voor elk ongeluk zou er een geluk in de plaats komen. Jarenlang heb ik heimelijk in die leugen geloofd! Bij elke tegenslag die ik in mijn leven te verduren kreeg wist ik dat ik met geluk terugbetaald zou worden door het noodlot! Nu pas zie ik de ultieme, orakelachtige en vooral walgelijke waarheid in zijn woorden.

Pak een mensenleven dat over is en kijk naar de mate van fortuin dat het lot het heeft geschonken. Tel alle momenten van geluk en ongeluk bij elkaar op en deel het door het totaal aantal momenten. Ziedaar: Het gemiddelde dat kan worden opgevat als de neutrale gesteldheid. Het zit immers precies tussen het ongeluk en het geluk in. Allicht is het zo dat het negatieve en positieve van het gemiddelde in evenwicht zijn! Simpele achterbakse wiskunde.

Heb meelij met de mens. Hij is immers niet relativerend naar binnen toe, maar naar buiten. Geen enkele mens bezit de wijsheid om enkel met zichzelf bezig te zijn, maar zal zich altijd met andere entiteiten vergelijken. Daar het gras bij de buren altijd groener zal zijn maakt een ieder van zichzelf de miserrimus. Enkel aan het einde van het leven zal een mens kunnen zeggen: "tóen was ik gelukkig en tóen was ik ongelukkig". Tot die tijd ziet iedereen zichzelf aan de negatieve kant van het geluksgemiddelde.